دانشكد ها
مقالات
يادداشت،گفتگو،گزارش
خدمات دانشگاه
اوقات شرعی
وضعیت آب و هوا
weather.ir is down
 


  چاپ        ارسال به دوست

دانشگاه علوم پزشکی نمی‌خواهد دانشجویان فعال باشند

شاید توقع این باشد که مجهزتر شدن آزمایشگاه ها، رشد آموزش های غیرتئوریک و مسایلی از این دست، در راس مطالبات دانشجویان علوم پزشکی باشد، اما پس از برگزاری میزگردی با موضوع وضعیت دانشگاه های علوم پزشکی؛ دانشجویان پزشکی و پیراپزشکی حاضر در میزگرد یک درد داشتند، آن هم هموار شدن مسیر ازدواج دانشجویان علوم پزشکی بود. البته در گفته هایشان مکررا اشاره می کردند که ازدواج به موقع، نیاز همه جوانان و دانشجویان است، اما دانشجویان علوم پزشکی با شرایطی روبه‌رو هستند که نیاز آن‌ها برای ازدواج از هر لحاظ به ویژه به لحاظ عاطفی از سایر دانشجویان به مراتب بیشتر است.
 مشروح صحبت های دانشجویان علوم پزشکی حاضر در این میزگرد در ادامه آمده است:

حسین آراسته، دانشجوی پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی دانشگاه تهران: فضای فرهنگی دانشگاه های علوم پزشکی نسبت به دانشگاه های دیگر به مراتب بدتر است، به ویژه در رشته هایی که بالینی هستند. مصداق آن این است که روابط دختر و پسر تعریف نشده است. من آنچه را که می بینم مطرح می کنم. راهکار اصلی خروج از این بحران هم ترویج ازدواج در دانشگاه هاست. دانشجویان هم به لحاظ موقعیت سنی و هم فراهم بودن شرایط در دانشگاه ها، به شدت نیاز به ارتباط با جنس مخالف را احساس می کنند. اغلب آن ها هم قصدشان ازدواج است. حال که شما جوان را در یک چنین محیطی قرار دادید، قطعا باید فکر این مسایل را هم کرده باشید و برای رفع موانع ازدواج آن ها راهکارهایی را در نظر گرفته باشید. فکر می کنم اگر دانشگاه های ما بطور جدی، چه به لحاظ مادی و چه به لحاظ انسانی روی بحث ترویج ازدواج کار کنند، بسیاری از مشکلات فرهنگی دانشگاه ها حل خواهد شد. مثلا: این دوست‌مان (یکی از دانشجویان حاضر در جلسه)، الان چند سالی است که در تهران زندگی می کنند و علیرغم آنکه اهل استان دیگری هستند، شرایطشان طوری است که شاید نتوانند حتی برای یک ماه به طور پیوسته از تهران خارج شوند. یعنی قرار است 6-7 سال به طور پیوسته در تهران باشند. محیط فعلی دانشگاه تا چه میزان توانسته است دانشجویان غیر تهرانی را در فضایی قرار بدهد که دانشجو احساس آرامش داشته باشد؟ دانشجویی که قرار است 6-7 سال در تهران باشد را چقدر برای تشکیل خانواده همراهی کرده است؟ حتی فکر کردن به 6-7 سال تنهایی هم دشوار است. من فکر می کنم دانشگاه ها موظف هستند، طوری برنامه ریزی کنند تا ازدواج دانشجویان روز به روز آسان تر گردد. مسئله ای که رهبرمان در زمان های مختلف و با تاکید بسیار به آن اشاره کرده اند. جایی که ضربه می خوریم که باید اصلاح گردد نیز همین جاست. برای تحقق ازدواج آسان، معاونت فرهنگی باید بسیج شوند. به طور مصداقی عرض کنم که باید خوابگاه های متاهلی را زیادتر و با کیفیت تر کنند. هم اکنون دانشگاه ها یا خوابگاه متاهلی ندارند و یا چنان بی کیفیت است که اصولا هیچ دانشجویی با کمترین سطح توقع هم حاضر به پذیرش آن ها نیست. باید در ارائه خدمات به دانشجویان، دانشجویان متاهل در اولویت قرار گیرند و میزان بیشتری از بودجه به آن ها اختصاص داده شود.
 
امیر سیاه کویی، دانشجوی پزشکی دانشکده علوم پزشکی دانشگاه تهران:
 وضعیت مباحث عقیدتی بین بچه های علوم تجربی را نباید از قلم انداخت. کافیست هنگامی که قرار است المپیادهای علمی برگزار شود و فضا نخبگانی است، بروید و با شرکت کنندگان رشته های زیست، فیزیک، شیمی ارتباط برقرار کنید. المپیادی های رشته زیست شناسی در مقابل المپیاد ریاضی فیزیک ها، بعضا گویی همه کافر هستند. المپیادی های رشته های ریاضی فیزیک اغلب انسان های مذهبی هستند. زیرا محتوا و مدل ارائه مباحثی که به دانش آموزان و دانشجویان رشته های تجربی نظیر زیست شناسی آموزش می دهند، نتیجه ای جز به حاشیه رفتن باورهای دینی ندارد. هر علم یک پایه ای دارد. بچه های تجربی زودتر عقیده‌شان را از دست می دهند، چون در این رشته همه چیز بر محور ماده می گردد. در نتیجه، به دلیل این نگاه تک بعدی، دانشجویان این رشته هر چقدر بالاتر می روند و طبیعت را بیشتر می شناسند، به دلیل عدم درک صحیح از امور فرا طبیعی و انسانی، عقاید دینی خود را زودتر کنار می گذارند.
 
آراسته: شما (اشاره به مجری جلسه) گفتید دانشجوی فقه و حقوق اسلامی هستید. شما باید حدود 140 واحد فقه و حقوق بخوانید که اگر خودتان بخواهید، روز به روز بر دیانت و استحکام اعتقادات شما می افزاید. اما دانشجویان علوم پزشکی نه تنها دروسی که پایه های اعتقادی‌شان را تقویت کند را در لابه‌لای دروس اختصاصی‌شان نمی بینند، بلکه حجم بالای دروس اختصاصی، اصولا اجازه پرداختن به مطالعات عقیدتی و دینی را به آن ها نمی دهد. اگر هم وقتی باشد، بسیار اندک خواهد بود که به هیچ وجه کافی نیست.
 
سیاه کویی: در علوم تجربی همه چیز در قالب ماتریالیسم توجیه می شود. اگر مسئله در این قالب توجیه نشود، می گویند باید در این قالب گنجانده شود و اگر قابل گنجاندن در قالب ماتریالیسم نباشد، علمی نیست. دانش آموز رشته تجربی از سال دوم دبیرستان این طور آموزش می بیند. با این اوصاف، معتقدم اوضاع عقیدتی دانشجویان پزشکی از دانشجویان زیست‌شناسی و بیوتکنولوژی در وضعیت بسیار بهتری قرار دارد. در رابطه با موضوع ازدواج هم باید بگویم که دانشجویان پزشکی با مسایلی برخورد می‌کنند که دیگر دانشجویان هرگز با آن ها برخورد نخواهند داشت. می گویند دانشجوی پزشکی محرم بیمار است و بنا بر همین نظر برخی بیماران حتی اگر جنس مخالف ما باشند، هیچ محدودیتی برای در میان گذاشتن مسایلشان و معاینه‌شان توسط ما احساس نمی کنند. در همه آموزش ها هم مسایل جنسی مطرح است و هیچ محدودیتی هم وجود ندارد. حتی مریض ها هم بعد از اینکه کمی با یک دانشجوی پزشکی صحبت می کنند، هیچ محدودیتی برای خود نمی بینند؛ یعنی اعتماد مطلق. شما نمی توانید بگویید این دانشجو در مقابل گرایشات جنسی ایمن است؛ مطمئنا او هم مانند همه انسان ها هورمون های جنسی دارد و از آن ها تاثیر می پذیرد. اگر محلی برای آرامش او از این نظر وجود نداشته باشد، دچار فشارهای عصبی و افسردگی می شود. سالم ترین راه برای جلوگیری از این مشکلات دانشجویان پزشکی، هموار کردن مسیر ازدواج آن هاست.
 
سهیل محمدی، دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران: کمبود دانشگاه های علوم پزشکی را من به دو بخش تقسیم می کنم. یکی کمبودهایی که دانشگاه دارد و دیگری کمبودهایی که خود دانشجویان دارند. هر دو مقصر هستند و نمی توان گفت فقط دانشگاه مقصر است و دانشجویان معصوم هستند. دانشگاه از این جهت که مسئولیت تربیت جوانان کشور را به عهده گرفته و فقط یک بعد (بعد علمی) زندگی شان را مورد توجه قرار داده مقصر است. یعنی یک جوان را از شهرستان می آورد و از محیط زندگی و خانواده جدا کرده است، اما به صورت تک بعدی صرفا به این فکر می کند که او باید درس بخواند و نمرات لازم را برای طی کردن مراحل بعدی بگیرد. نه به تفریح دانشجو، نه به رشد معنوی دانشجو، نه به تکامل اخلاقی دانشجو و نه هیچ چیز دیگری توجه نمی کند. فقط درس. باید برای پایه های اعتقادی، سلامت روحی و ازدواج دانشجویان هم فکری شود. یک بخش سلامت یک انسان، رژیم غذایی اوست که اوضاع آن در دانشگاه ها واقعا افتضاح است. به خصوص در خوابگاه ها و بیمارستان هایی که دانشجویان پزشکی آموزش می بینند، انتظار می رود به بحث فعالیت ها و تحرکات بدنی دانشجویان نظیر ورزش کردن‌شان هم توجه شود، در حالیکه هیچ برنامه ریزی‌ای روی آن ها نمی شود. گویی انگار نه انگار که این ها نسل پزشکان آینده کشور هستند و نسلی که دچار بیماری های روحی و جسمی است نمی تواند وظیفه خود را در قبال کشورش انجام دهد.
محیط دانشگاه محیطی است که پتانسیل برقراری ارتباط بین دانشجویان رشته های مختلف برای ازدواج با یکدیگر در آن وجود دارد. عده ای هستند که نمی خواهند با روش سنتی و قدیمی ازدواج کنند. می خواهند از رسوم دست و پا گیر آزاد باشند. می توان دانشگاه را به محیطی برای شناسایی افراد مناسب برای یکدیگر و تسریع ازدواج آنها تبدیل نمود.
من مهم ترین نقیصه در بین دانشجویان را رکود در بین آن ها می دانم. بزرگ ترین مشکل دانشجویان این است که راکد هستند، یعنی صرفا دانشگاه را محلی برای گرفتن نمره می دانند. اصلا در تلاش نیستند که یک مهارتی به جز رشته ای که در حال تحصیل آن هستند را کسب کنند. فعالیت دانشجویی و فعالیت دانشجوها در خارج از محدوده دانشگاه بسیار کم است. چیزی که با آن رو به رو هستیم این است که دانشگاه های علوم پزشکی ما به لحاظ علمی چندان مشکلی ندارند، اما اغلب دانشجویان صرفا زندگی شان را به این محدود کرده اند که در رشته خودشان نمره لازم را کسب کنند و فقط همین. یعنی هرگز در صدد این نیستند که به مقداری که نیاز زندگی روز مره آن هاست، آگاهی های اقتصادی، اجتماعی، تاریخی و ... خود را بالا ببرند، بنابراین تک بعدی می شوند. انتظار نمی رود دانشجویان آنقدر راکد باشند. البته دانشجویی که با فضای منفعل و راکد دانشگاه مواجه می شود، خود به خود به این سمت کشیده می شود.



آراسته: دانشگاه جایی برای زندگی کردن نیست، در حالیکه باید اینگونه باشد. مثل این است که با قطار از تهران بخواهید به مشهد بروید و فرقش این است که چهار سال طول می کشد. دانشجو اصلا احساس نمی کند که دانشگاه زندگی، خانه و اجتماش است.

سید یاور علوی، دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران: الان تشکل های دانشجویی دانشگاه پزشکی هم کمتر فعالیت می کنند. همه هم و غم دانشجوی پزشکی این است که امتحان رزیدنتی اش را قبول شود، حق هم دارد؛ چون طراحی سیستم آموزشی ما اینگونه است که همه آینده یک دانشجوی علوم پزشکی بستگی به این دارد که رزیدنتی قبول شود یا نه. اگر می بینید برخی پزشکان هم در عالم سیاست نفوذ کرده اند و در کنار پزشکی، یک سیاست مدار موفق هم بوده اند، دلیلش این است که اگر پزشکی به دلیل موفقیت های پی در پی اعتباری همه گیر کسب کند، خود به خود با سیاسیون کشور که اغلب برای مداوای خود نزد پزشکان معتبر می روند، آشنا خواهد شد.  مثل یکی از متخصصان پوست که پزشک یکی از سیاستمداران کشور بود و از این طریق به یک سری رانت ها دست پیدا کرد و در یکی از بیمارستان معروف کشور موفق شد امتیاز تاسیس بخش پوست را کسب کند.
 
آراسته: دانشگاه گویا اصلا نمی خواهد دانشجویان فعال باشند. جدای از آن که دانشجوی پزشکی می بایست فعالیت های سیاسی خود را هم داشته باشد و در تشکل های دانشجویی فعال باشد، باید مشکلات جامعه خود را بداند تا اگر قرار است مقاله بنویسد، متناسب با نیاز جامعه باشد. بداند هم اکنون رفتن پی کدام بیماری موجود در جامعه اش اولویت دارد. فضای دانشگاه های علوم پزشکی حتی از نشاط لازم برای آرامش روحی دانشجویان هم برخوردار نیست.
 
سیاه کویی: می گویند اگر آب سالم در اختیار مردم باشد، بسیاری از بیماری ها ریشه کن خواهد شد. من هم فکر می کنم اگر در دانشگاه بستر ازدواج فراهم شود، خیلی مسائل را حل می کند. مثلا اگر همین خوابگاه های متاهلی را با ساز و کار صحیح توسعه دهند به رفع یکی از بزرگترین موانع ازدواج کمک کرده اند.
 
محمدی: یک مشکل دیگر در رابطه با دانشگاه های علوم پزشکی، ادغام دوره آموزش در دوره درمان است، که منجر به پیچیده شدن و عدم شفافیت فضای آموزش پزشکی و هم فضای درمانی در بیمارستان ها شده است. یعنی الان نه معلوم است که دانشجویان پزشکی دارند چه کار می کنند و نه معلوم است که اساتید چه می کنند. وقتی به یک استاد می گویند که شما این چهار کار را انجام دهید و هر کدام از کارها هم پیچیدگی های خود را دارد، منجر به این می شود که آن استاد نرسد همه را انجام دهد و گاه هیچ کدام را انجام نمی دهد، زیرا وقتی می پرسند چرا این کار را انجام نداده اید؟ می گوید باید بالای سر رزیدنت باشم. اگر از او بپرسند چرا بالای سر رزیدنت نیستید؟ می گوید باید فلان کار را انجام بدهم و ... خلاصه هیچ گاه نمی توان از آن ها بازخواست کرد. همین طور راجع به رزیدنت ها و انترن ها. رزیدنت یا انترن که هم اکنون کارهای قابل توجهی در بیمارستان ها به عهده آن ها گذاشته می شود، اگر صد بار هم مرتکب اشتباه شوند، هیچ کس نمی تواند از آن ها شکایت کند، چون می گوید در حال آموزش بودم. وقتی  بحث آموزش در پزشکی و درمان ادغام شود، این قبیل بی انضباطی ها و مشکلات را باید تحمل کرد.
 
علوی: در سیستم فعلی، کسی که کمترین آموزش را دیده باشد، بیشترین بار درمانی را بر دوشش می اندازند. دانشجوی رزیدنت سال اول، بیشترین مسئولیت های درمانی را بر عهده دارد. وقتی سال دوم را می خواند و در واقع آموزش بیشتری دیده است، مسئولیت هایش کمتر می شود! سال سوم و چهارم هم که به مرز پختگی می رسد، طوری می شود که چندان حضوری در بیمارستان ندارد. یعنی عکس آنچه باید باشد، را شاهدیم. این فاجعه است که سلامت مردم را مورد آزمون و خطا قرار دهیم. این روش باید در رشته های فنی مهندسی که سر و کار با مواد است اعمال شود، نه پزشکی که سر و کارش با جان مردم است. شما به یک انترن بگویید چرا مرتکب اشتباه شدی؟ می گوید: اصلا شما که ماهی 300 هزار تومان به من می دهید، نباید چنین سوالی از من بپرسید. وقتی فلان رئیس دانشگاه می گوید: این حقوق نیست، کمک هزینه است، یعنی هیچ وقت قرار نیست بازخواست شوی. ادغام آموزش و درمان فقط به نفع اساتید است که راه در روهای بسیاری برای فرار از مسئولیت هایشان باز کرده است.
 
سیاه کویی: تکلیف دانشجو چنان مبهم است که او نمی داند، آیا استاد از او خوشش آمده و همان سال اول انترنی اش پایان می یابد یا خیر، استاد چندان از او خوشش نمی آید و باید سه تا چهارسال انترن باقی بماند، همه چیز دست استاد است، بنابراین می بایست همواره هوای استاد و رزیدنت بالادستی را داشته باشد و ... البته او هم همه فشاری را که تحمل می کند را روی بیماران خالی می کند.
 
محمدی: اگر بخواهم برای مشکلاتی که مطرح شد راه حلی ارائه دهم، می گویم راه ها برای تسهیل و تسریع ازدواج دانشجویان بسیار است. یکی از بهترین راه ها برقراری نظام تشویقی است. اگر بهترین خوابگاه ها را به دانشجویان متاهل واگذار کنند، در انتخاب بیمارستان محل آموزش دست متاهل ها بازتر باشد و ... خود به خود دانشجویان را به این سمت که ازدواج کنند، می کشاند. مشوق های اینچنینی به قدری وجود دارد که می توان صدها مثال مطرح کرد.
 

علوی: دادن وام بلند مدت با باز پرداخت هایی که در توان یک دانشجو باشد، می تواند به ازدواج دانشجویان کمک بسیاری کند و برای نخبگان چنین شرایطی را در نظر گرفته اند. برای مثال: برای آن ها وام های مسکن 80 میلیونی، وام خرید خودرو و یک سری امکانات دیگر اختصاص داده اند. انتظار می رود برای ازدواج نیز چنین وام هایی اختصاص داده شود. عدم ازدواج یا ازدواج دیر هنگام تبعات بسیار سنگین و بعضا جبران ناپذیری دارد که می توان با اختصاص مقدار ناچیزی از بودجه سالیانه جلوی آن ها را گرفت.

*تنظیم از مهدی میرحاجی


٠٨:٠١ - سه شنبه ١١ شهريور ١٣٩٣    /    عدد : ٣٨٨١٠٦    /    تعداد نمایش : ١٤٣٦


برای این خبر نظری ثبت نشده است
نظر شما
نام :
ايميل : 
*نظرات :
متن تصویر را وارد کنید: